Eenmaal aangekomen op Schiphol zag ik dat Roos al bij de incheckrij stond te wachten. Jiske en Sascha, evenals mijn uitzwaaiers, volgden even later. Na het inchecken van de bagage nog even voor het laatst wat drinken met iedereen. De zenuwen begonnen echt toe te slaan. Kwart voor tien was het zover, door de douane. Na vele hugs en veel tot-ziens-tjes gingen we er vandoor. Ik had het er niet echt moeilijk mee, maar toen ik eenmaal bij de paspoortcontrole was, moest ik toch even slikken. Zou ik iedereen gaan missen, heimwee krijgen? Ik was blij niemand meer te zien, anders was ik misschien wel teruggerend. De weg naar de gate was rustig. In het vliegtuig aangekomen bleek ik toch alleen te moeten zitten, maar dat was geen ramp. Ik zat naast een aardige jongen, Gaston, die al een paar jaar in Amerika studeert. De rest van de vlucht ging snel; de ene maaltijd na de andere en na 7 uur en drie kwartier landden we op New York JFK, met uitzicht op Manhattan, de Brooklyn Bridge en het Empire State Building. Ook op die luchthaven verder geen problemen. Vervolgens moesten we een aantal uur wachten op de vlucht naar Toronto, die we doorkwamen door wat te drinken, ons op te frissen en wat rond te lopen. Helaas kwam ik tot de conclusie dat mijn mobieltje het in Canada niet doet (dual-band, i.p.v. trial-band). Maar goed, na effe wachten konden we uiteindelijk toch gaan boarden. Tot onze grote verbazing werden we in een soort van horror-donkere-bus naar het vliegtuig gebracht, wat echt een ini-mini-vliegtuig voor een man of 30/40 bleek te zijn. Dus over het platform, het trappetje op. Ook in het vliegtuig zaten we niet allemaal naast elkaar. Deze keer zat ik echter naast een rare, oude, stinkende, slecht Engels sprekende, Russisch uitziende man! Was niet echt een pretje... Rond 18.00 was het vliegtuig gereed, de banen alleen niet, dus door de drukte hebben we wat langer aan de grond gestaan. Wat wel erg grappig was, was het feit dat Rozemarijn om 18.00 (0.00 Nederlandse tijd dus), officieel jarig was. We hebben dus via de stewardess de piloot een verjaardagswens laten omroepen, wat erg leuk was. Na enige tijd wachten stegen we toch eindelijk op. Wat we toen zagen was een prachtig uitzicht over de stad New York, helemaal verlicht. Het leek wel een zee van licht! De vlucht duurde maar een uur, maar het leek erg lang te duren. We waren ondertussen behoorlijk moe geworden en een kleuter zat de hele tijd op een speelgoed keyboard te rammen, zwaar vervelend! Maar goed, eenmaal geland waren we redelijk snel klaar. We stonden nu, met al onze bagage, officieel op Canadeze grond. Vanaf de luchthaven hebben we een taxibus genomen naar het huis waar we onze sleutels moesten ophalen.
Na het ophalen van de sleutels bracht de taxichauffeur ons naar onze huizen, eerst de drie meiden en daarna ik. Daar stond ik dan op Spadina Avenue, met een koffer, een backpack, een rugtas en een laptop. Ik keek naar me huis en dacht: "Daar gaan we dan!" Gelukkig kwam er een meisje naar buiten die me help met me spullen. Ze bleek in het huis naast mij te wonen. Met frisse moed ging ik naar binnen, me bagage de drie verdiepingen opzeulend. Ik draaide de sleutel om en... kreeg de schrik van me leven! WAT was hier gebeurd? Overal lag troep op de grond en letterlijk overal lag kleingeld! De meubels zagen er afgeragd uit en het licht deed het niet. Ik vond vanalles: soepblikken, mes, vork, pen, tissues, pizzapunten... Nadat ik van de shock was bekomen ben ik in het huis op zoek gegaan naar een teken van leven. Ik trof in de keuken een Aziatische Canadees meisje aan, die me gelukkig hulp bood door me nieuwe gloeilampen te geven en getuige te zijn van de varkensstal. Ik heb me spullen maar gedumpt en ben richting het huis van Jiske en Roos gelopen. Met Roos, Jiske en Sascha zijn we maar de eerste de best eettent ingedoken. We waren inmiddels al 24 uur wakker en barstten van de honger. Dus onder het genot van de muziek van een vage country-band en een supersize kipburger kwam ik even tot rust. Na het eten waren we toch echt wel erg moe en gingen maar weer richting casa. Ik heb maar een slaapzak neergegooid en ben ergens tussen de rommel in slaap gevallen. Ik werd ergens rond 4 uur 's nachts weer wakker en kwam tot de conclusie dat de burger niet erg goed was gevallen. Na een korte stop op de WC ben ik weer in slaap gedommeld. Even de moeheid en de teleurstelling van mijn kamer vergeten.
Vanmorgen werd ik om 8.30 wakker. Nieuwe dag, nieuwe kansen! Ik had toch lekker geslapen en kon er weer redelijk tegen aan! In het daglicht zag me kamer er gelukkig een stuk beter uit. Dus ik ben gaan vegen, opruimen, meubels gaan schuiven en uit gaan pakken. Een lekkers douche genomen en schone kleren aan. Toen kwam ik tot de conclusie dat mijn kamer best relaxed is. Ongeveer 4 bij 5 meter, 20 vierkante meter. De troep was weg en alles zag er beter uit. De enige andere bewoonster in het pand (Tracy) verzekerde me dat ook de rest van het gebouw er schoner uit zou gaan zien als iedereen weer terug zou komen van hun Kerst-break en hun taken weer zouden gaan doen. Ik ben benieuwd...
Rond een uur of half twaalf 's ochtends kwamen de meiden mijn kant op en zijn we een goed ontbijt gaan nuttigen bij Subway, de broodjeszaak der broodjeszaken. We konden er, ondanks enige moeheid (jetlag?), weer even tegenaan. Lopend zijn we de stad gaan verkennen. Toronto blijkt een zeer gevarieerde stad te zijn. Van de oude, Victoriaanse huizen waar wij wonen tot de hoge wolkenkrabbers en coffee-bars die je aan New York doen denken, tot de mooie kasteel-achtige gebouwen op de universiteits-campus. Ik kwam toch tot de conslusie dat dit een stad zou kunnen worden waar ik me thuis zou kunnen voelen. Na een (aantal) koffiepauze(s) zijn we naar Eaton Centre gegaan, de opper-mall in Toronto. Echt huge, met alle winkels die je kan bedenken, een shopper's paradise! Maar goed, vandaag waren we niet voor kleding en schoenen aan het kijken, maar voor nuttige dingen! Werk aan de winkel! Eerste stop, een mobiele telefoonwinkel. Voor een koopje hebben we allemaal een mobieltje gekocht! 115 dollar, met 100 dollar aan beltegoed. Ik kan sms-jes versturen en ontvangen! Je kan me dus vanuit Nederland ook sms-en, zonder dat het wat kost! Bellen kost 15 dollarcent per minuut, ook als je gebeld wordt! Dus bel mij nooit, want dat kost mij handen vol geld. Wil je dus dat ik je bel, sms me dan en dan bel ik je terug vanuit een telefooncel. Dat is nl. WEL goedkoop! Ruim 300 internationale belminuten voor 5 dollar! Dus onthou: wel sms-en, niet bellen! Mijn telefoon wordt binnen 48 uur geactiveerd, dus ik kan niet gelijk bellen, maar dit is mijn nummer:
(416)731-2640
416 is het netnummer van Toronto. Het nummer van Canada moet je zelf even uitzoeken. Verder heb ik ook een goed kussen gekocht van... jawel... Martha Stewart, de huishoudkoningin, ondermeer bekend van Oprah Winfrey! Over Oprah gesproken.. Haar trutten-sponsor Pottery Barn is hier ook te vinden, mocht je dat leuk vinden. Je heb hier dus werkelijk alles aan winkels, merken, restaurants, Starbucks enzovoort! Echt heaven!
Na het winkelen even naar huis om ons op te frissen. Net lekker en gezond gegeten, sushi bij de Japanner. Een hele meal voor slechts 6/7 euro! Dingen zijn hier wel goedkoper. En nu zitten we hier in een internetcafe. Hopelijk kan ik vanaf volgende week op school internetten. Naast mij wordt gekeken wat we morgen kunnen doen. Misschien naar film, of de hoge CN-Tower bekijken. Kijken hoe duur de kaartjes voor Lion King, the musical zijn. Dus ik heb het steeds beter naar mijn zin en begin langzaam aan te settlen. De stad en alles er omheen wordt steeds leuker. Ik ga nu naar bed en zie wel wat ik morgen ga doen... Tot de volgende update!
Greetz,
Haroon
